Κατά την αρχαία κινεζική φιλοσοφία, το σύμπαν όπως και κάθε συστατικό του σύμπαντος και συνεπώς και ο άνθρωπος συνίσταται από πέντε στοιχεία: ξύλο, φωτιά, γη (χώμα), μέταλλο και νερό. Ο άνθρωπος αποτελεί ένα πλήρη μικρόκοσμο, μέσα στον μακρόκοσμο στον οποίο ζει. Ο αριθμός πέντε έχει την πιο μεγάλη σημασία κι αξία. Στα πέντε αυτά πρώτα συνθετικά στοιχεία αντιστοιχούν πέντε αισθήσεις, πέντε φυτά, πέντε χρώματα, πέντε γεύσεις κ.λ.π.
      Εκτός από τα πέντε αυτά στοιχεία υπάρχει και ένα άλλο που μπαίνει μέσα σ΄ αυτά, τα διατρέχει, τα διατηρεί ζωντανά και σε συνεχή συνθετική ύπαρξη. Το στοιχείο αυτό είναι η ζωική ενέργεια, η οποία δεν είναι απλή ή στοιχείο ή ουδέτερο, αλλά είναι η δυναμική σύνθεση των σχέσεων που υπάρχουν ανάμεσα σε δύο άλλες δυνάμεις: στο αρσενικό και στο θηλυκό. Το αρσενικό δηλαδή και το θηλυκό, δύο πόλοι εντελώς αντίθετοι, δύο δυνάμεις αντιτιθέμενες, διατρέχουν κατά ένα τρόπο συνεχή το σύμπαν και συνεπώς και τον άνθρωπο, αυτά δε τα δύο, αυτές δηλαδή οι δύο δυνάμεις, στην κινητική σύνθεσή τους αποτελούν την ζωική ενέργεια.
       Η πρώτη απ΄ αυτές, το αρσενικό δηλαδή στοιχείο, προέρχεται από το σύμπαν και από τον ουρανό. Λέγεται από τους κινέζους Γιάγκ. Η δεύτερη, το θηλυκό στοιχείο, προέρχεται μόνο από τη γη και λέγεται ίνν. Αν οι δύο αυτές δυνάμεις το Γιάνκ και το ίνν κυκλοφορούν μέσα στον οργανισμό σε αρμονία και ισορροπία, αυτό αποτελεί την υγεία. Κάθε διαταραχή στην αρμονία τους και την ισορροπημένη λειτουργία τους προκαλεί την αρρώστια.
     Η ζωική ενέργεια προέρχεται από τα σεξουαλικά κύτταρα, από τις τροφές που τρώμε. Η ζωική ενέργεια παράγεται από τα όργανα, που λέγονται εργαστήρια και είναι όργανα αρσενικά Γιάνκ. Κυκλοφορεί στον οργανισμό και εναποτίθεται τέλος σε άλλα όργανα, που λέγονται ρεζέρβες ή παρακαταθήκες και είναι όργανα Ίνν. Τα αρσενικά όργανα, που παράγουν την ζωική ενέργεια, είναι το λεπτό έντερο, η κύστη, η χοληδόχος κύστη, το παχύ έντερο και οι τρεις πηγές της θερμότητας (αναπνοή – πεπτικό σύστημα – ουροποιογεννητικό). Τα θηλυκά που την εναποθέτουν είναι η καρδιά, τα νεφρά, τα αγγεία, οι πνεύμονες, το πάγκρεας και ο σπλήνας.
      Η ζωική ενέργεια κυκλοφορεί μέσα στο σώμα από ορισμένους δρόμους, η πορεία της δε έχει απήχηση πάνω στο δέρμα του ανθρώπου όπου οι κινέζοι σοφοί, με την εμπειρία χιλιάδων χρόνων έχουν καθορίσει επακριβώς τα σημεία που ανταποκρίνονται στα διάφορα συμπτώματα και νοσήματα. Η θεραπευτική αυτή κοσμοθεωρία έχει σαν όργανά της λεπτές βελόνες από χρυσό, ασήμι ή χαλκό, οι οποίες βυθίζονται σε διάφορα μέρη του σώματος, πάντοτε επακριβώς καθορισμένα και πάντοτε ανάλογα με την αρρώστια.
       Σε τι συνίσταται η ζωική ενέργεια , η οποία διατρέχει, διατηρεί ζωντανά και σε συνεχή συνθετική ύπαρξη τα πέντε στοιχεία ξύλο, φωτιά, γη (χώμα), μέταλλο και νερό κατά τους κινέζους;
       Όπως είχε προαναφερθεί , ο οργανισμός βρίσκεται σε ενεργή δυναμική κατάσταση, δηλαδή η θερμοκρασία στο εσωτερικό του οργανισμού είναι διαφορετική από αυτήν στην επιφάνειά του, που έρχεται σε άμεση επαφή με το φυσικό περιβάλλον. Επίσης ο οργανισμός, εξαιτίας της ισορροπίας του στο φυσικό περιβάλλον, έχει συνεχείς απώλειες ενέργειας. Η ενεργή δυναμική κατάσταση του οργανισμού έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα να περιβάλλεται από ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Το ηλεκτρομαγνητικό αυτό πεδίο ισοδυναμεί με την θετική και αρνητική ενέργεια ( Γιάγκ και ινν ) που ισχυρίζεται η κινεζική φιλοσοφία.
        Όσο ο οργανισμός έχει την δυνατότητα, με τις καύσεις στις οποίες προβαίνει, να αναπληρώνει τις απώλειες της ενέργειας προς το περιβάλλον εξαιτίας της ισορροπίας του σ’ αυτό ή των έργων που παράγει, βρίσκεται σε ισορροπία και αρμονία προ το περιβάλλον και κατά συνέπεια είναι υγιής. Όταν όμως, λόγω εσωτερικών διαταραχών των οργάνων παραγωγής ενέργειας ή εσφαλμένης λειτουργίας τους, δεν είναι σε θέση να αναπληρώνει την απώλεια ενέργειας, τότε έχουμε αρρώστιες του κενού όπως τις αποκαλούν οι κινέζοι, αναιμίες, βραδυπαλμία, ποικίλες νευραλγίες, ισχιαλγίες κ.λ.π.

      Απεναντίας, όταν ο οργανισμός, λόγω επίσης διαταραχών των εσωτερικών του οργάνων ή εσφαλμένης λειτουργίας αυτών, παράγει ενέργεια επί πλέον της απαιτούμενης για την αναπλήρωση των απωλειών λόγω του εκτελούμενου έργου και της ισορροπίας του στο φυσικό περιβάλλον     (υπερλειτουργία), τότε έχουμε αρρώστιες συμφορήσεως διαφόρων μορφών, υπεραφθονία στην έκκριση των αδένων και συμφόρηση του ενός ή του άλλου οργάνου.
       Επειδή ακριβώς με τον βελονισμό επιχειρείται η διέγερση νευρικών κέντρων, με σκοπό την δραστηριοποίηση της λειτουργίας οργάνων του οργανισμού προς επαναφορά του στην υγιή λειτουργία, δεν μπορεί παρά να έχει ευεργετικά αποτελέσματα μόνο όταν ο οργανισμός πάσχει συνεπεία διατάραξης της λειτουργίας ορισμένων οργάνων του. Όταν όμως οι παθήσεις προέρχονται από την εσφαλμένη λειτουργία οργάνων του, τότε τα αποτελέσματα του βελονισμού είναι παροδικά και περιστασιακά.

Επίσης είχε προαναφερθεί ότι, τα αισθητήρια όργανα αλληλοεπηρεάζονται  μέσω του νευρικού συστήματος . Αυτό φυσικά έχει ως επακόλουθο και την δυνατότητα επηρεασμού αυτών μέσω του νευρικού συστήματος. Αυτήν ακριβώς την δυνατότητα του νευρικού συστήματος χρησιμοποιούν οι βελονιστές για να θεραπεύσουν τις διάφορες αρρώστιες μέσω βελονισμού.

Όταν στον οργανισμό υπερισχύσει η αρνητική ενέργεια «Γιν», όταν δηλαδή η έκκριση των αδένων είναι μειωμένη και κατά συνέπεια και οι καύσεις του, δεν μπορεί να αναπληρώσει τις απώλειες ενέργειας εξαιτίας του εκτελούμενου απ΄ αυτόν έργου και της ισορροπίας του στο φυσικό περιβάλλον, οπότε και παρουσιάζει τις αρρώστιες κενού αναιμίες, υπόταση, βραδυπαλμία, κ.λ.π., τότε με τον βελονισμό επιδιώκεται η δραστηριοποίηση της λειτουργίας των πασχόντων οργάνων του.
       Όταν όμως υπερισχύσει η θετική ενέργεια «Γιάγκ», όταν δηλαδή λόγω υπερλειτουργίας ο οργανισμός παράγει επί πλέον τις απαιτούμενες για το εκτελούμενο έργο για την ισορροπία του στο φυσικό περιβάλλον ενέργεια, οπότε και παρουσιάζει αρρώστιες συμφορήσεως διαφόρων μορφών, υπεραφθονία στην έκκριση των αδένων και συμφόρηση διαφόρων οργάνων, τότε με τον βελονισμό επιδιώκεται ελάττωση της παραγόμενης ενέργειας, με σκοπό την αποσυμφόρηση από την περίσσεια ενέργεια των συμφορηθέντων  οργάνων.
       Θεωρητικά τουλάχιστον προκύπτει και πρακτικά έχει αποδειχθεί ότι, ο βελονισμός έχει επιτύχει θεραπευτικά αποτελέσματα μόνον στις αρρώστιες οι οποίες παρουσιάζονται στον οργανισμό όταν υπερισχύει σ΄ αυτόν η αρνητική ενέργεια «Γιν», δηλαδή σ΄ αυτές που προέρχονται από την ανικανότητα του οργανισμού να αναπληρώσει την απώλεια ενέργειας λόγω του προσφερόμενου έργου και εξαιτίας της ισορροπίας του στο φυσικό περιβάλλον, καθ΄ όσον η μέθοδος βασίζεται στην δια μέσου του νευρικού συστήματος υπερδιέγερση και δραστηριοποίηση της λειτουργίας των πασχόντων οργάνων του και γενικότερα της όλης λειτουργίας του.
        Ενώ δεν έχει επιδείξει θεραπευτικά αποτελέσματα και θεωρητικά τουλάχιστον προκύπτει ότι, είναι αδύνατη δια του βελονισμού η θεραπεία των ασθενειών στις περιπτώσεις οι οποίες οφείλονται στην υπερίσχυση της θετικής ενέργειας.